Schrijven

Al weken staat het mailtje van de uitgever van ‘Mijn Kit heeft Down’ in mijn Postvak In. Het mailtje met de vraag: “Wat denk je van een nummer twee?”
Een tweede boek schrijven, zou ik dat kunnen? Of eigenlijk, zou ik dat willen? Wat houdt mij tot nu toe tegen?

Het eerste boek schrijven was pittig, niet alleen mentaal maar vooral lichamelijk. Ik heb nog nooit zo een zere schouder gehad. Elke avond probeerde ik mij weer achter de computer of laptop te schuiven om toch wat woorden eruit te persen. Om vervolgens met een onwijs zere schouder, nekpijn en hoofdpijn weer op de bank te gaan zitten. Ik heb mijzelf vaak genoeg horen zeggen dat ik het schrijven niet eens zo moeilijk vond, maar vooral de lichamelijke pijn om even achter die computer te zitten.

Daarnaast levert een boek schrijven financieel niet super veel op. Als je het vergelijkt met het aantal uur dat je er in steekt, kan je nog beter lege flessen ophalen en inleveren.

Dus waarom zou ik het dan doen?
Als ik terug denk aan het schrijven, is het iets wat mij zoveel voldoening geeft. Als je eenmaal achter die computer zit, komen de woorden vanzelf op papier. Je leest wat terug, je schaaft wat aan de zinnen, maar verder is het eigenlijk een grote stroom die ineens een verhaal vormen. En dan blijken ook heel veel mensen het leuk te vinden wat je schrijft. Ondanks mijn spelfouten, soms wat vreemde zinsopbouw en humor die ik vooral zelf begrijp. Mijn boek werd soms in een avond uitgelezen en heel veel mensen “konden het niet weg leggen”. Ook weet ik dat een flink aantal gezinnen er veel aan hebben gehad. Ouders die net een kindje met Down hadden gekregen. Mensen in de zorg of die les geven op een school waar ook een kindje met Down geplaatst is. En hoe bijzonder is het als je mensen kan steunen in een tijd waarin ze dit zo nodig hebben.

En als je mij vraagt wat ik het liefst zou doen qua schrijven?

Dan zou ik mijn blogs graag betaald willen schrijven voor een grote (mama-) website, of als een column voor blad. Ik houd van de korte stukjes en de dynamiek die daar in zit. Het scherp blijven op verhalen en als je dan iets mee maakt dat je eigenlijk al aan een titel denkt en je zo snel mogelijk achter die computer wilt. Het liefst samen met een foto waar mensen hard om kunnen lachen.

En dat boek? … we denken er toch nog even over na…

Geplaatst in: 2020

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.