Harde woorden

“…en natuurlijk doe je de test om te kijken of het kindje geen syndroom van Down heeft.”

En daar is het dan, de opmerking die zomaar even keihard binnen komt. Ik lees een blog van een mama op internet, ik kwam er zomaar, via wat klikken terecht. Het sprak mij niet eens aan, maar mijn oog viel direct op het woord Down. Een soort Downradar denk ik – zo herkennen wij Down ouders een Down kindje van honderd meter afstand. En zo pikken we ook alles op in teksten waar het over Down gaat.

De laatste weken lees ik van alles op internet over Down. Er worden “dankzij” de NIP-test bijna geen Downkindjes meer geboren in Denemarken. En er loopt een prachtig meisje met Down een modeshow bij de New York Fashion week. Tegenstrijdige berichten die passen bij mijn tegenstrijdige gevoelens. Zoals ik al eerder schreef ben ik zeker voor vrije keuze, maar dat haalt niet weg dat ik soms van schrik van de hardheid die bepaalde berichten met zich mee dragen.

vivaAfgelopen zaterdag was ik met Bink, Kit en Dex in de Bruna. Iedereen mocht een boekje uitzoeken en zelf stond ik wat bij de tijdschriften te kijken. Mijn oog viel direct op de Viva -mijn Down-radar leidde mij naar een tekst op de cover “Was het maar een miskraam” en daaronder “Wij zagen een Downkindje niet zitten”.

Daar sta je dan, met je drie kinderen in een winkel. Ik kijk naar Kit en zie haar druk in de weer met het winkelmandje. Er verdwijnt een Bobo en Linda in, onderop ligt een kalender en adressenboekje die ze er eerder in heeft gestopt. Ik weet dat ik straks bij de kassa van alles terug moet brengen en dat ze waarschijnlijk alle losse dingen van de balie weet te trekken. Ik weet dat ze op het moment dat ik mijn pinpas in het apparaat steek, zij dit het perfecte moment vindt om de winkel uit te rennen.

Maar ik weet ook dat Kit tegen iedereen in de winkel “hallo!” zegt en haar broer een dikke knuffel geeft omdat hij haar weer mee terug naar de winkel neemt. Ik weet ook dat dit een meisje is, die samen met haar broers, heerlijk kan spelen en de slappe lach kan hebben. Ik weet ook dat dit een meisje is die onwijs veel lol in het leven heeft en zelfs onbekenden laat lachen als ze weer eens gek doet in een winkel.

De rest van de dag voel ik mij verdrietig en vreemd. Ben zo trots op ons meisje en zou niet weten wat we zonder haar moeten. Ik vind het bizar dat mensen denken dat het hebben van een kindje met Down (of welke andere handicap dan ook), het einde van de wereld is. Waarom laat je een kindje weghalen omdat het misschien niet perfect is. Wat doe je dan als het kindje later gehandicapt raakt of misschien in de puberteit compleet losgeslagen raakt?

Maar goed, ik ben mij er ook heel bewust van dat wij nu makkelijk praten hebben. En dat als je een keuze hebt of wilt maken dit ontzettend moeilijk en verdrietig is. En ik wil zeker ook geen oordeel over iemand hebben. Maar als ik zulke teksten tegenkom voelt het soms wel als een oordeel, dat Down een slecht iets is. En ik hoop toch echt dat wij kunnen laten zien dat dit niet zo is.

“We rock this extra chromosome!!”

p.s. Ik heb de Viva verder niet gelezen, dus ik heb geen idee wat er verder in het artikel stond. Ik kon het niet kopen….

 

 

 

5 gedachtes over “Harde woorden

  1. Esther zegt:

    Het leven is niet perfect en dat hoeft het ook niet te zijn. Helaas is nog niet iedereen zo wijs dat in te zien, zeker niet Viva lezers/bloggende net-geen-pubers meer, waarvan een groot deel nog leeft in de veronderstelling dat hun leven maakbaar is en die al wakker liggen van een niet VT afgestyled huis, ‘schaamhaar ja of nee’ of welke voedseltrend te volgen, laat staan een kind dat anders is dan in de Viva mama brochures;)
    Verstand komt (vaak)met de jaren. Als ik je blogs zo lees, hebben jullie het heel goed samen! Ik hoop dat er een tijd komt dat deze ongefundeerde onzin je niet zo raakt, al snap ik dat dat heel erg moeilijk is.

  2. Rieni zegt:

    Wat herkenbaar, ook al heb ik geen kind met Down maar een broer. Hij is inmiddels al 52 maar alles is zo herkenbaar 🙂
    Gelukkig is de tijd heel anders dan vele jaren geleden en worden downers veel beter geaccepteerd, maar er zullen altijd blikken en praatjes blijven.
    Wij zijn trots op onze broer, en mensen die niets van hem wilde weten vroeger weten niet wat ze hebben gemist.
    Wees trots op je dochter want dat verdient ze.

  3. Odette zegt:

    Als je het artikel wel had gelezen, had je kunnen zien dat de titel van het interview volledig uit zijn verband is gerukt. Dit was een heel lieve, spirituele moeder in spe die vertelde dat ze na een verhoogde kansberekening na combitest toch nipt hebben laten doen. Ze zei dat ze had gehoopt dat haar lichaam zelf had gezorgd voor een miskraam zodat ze de verschrikkelijke keuze om de zwangerschap dan niet zelf hadden moeten nemen. Dit is een weloverwogen keuze geweest. Ik ben zelf nu zwanger van een down kindje. Hier ben ik net achter en volgende week laten weten de zwangerschap afbreken. Jij bent misschien verliefd op je kind, dat zal ik absoluut ook zijn, maar ook ik zie een kind met down niet zitten. Ik ben al ouder en heb vijf oudere kinderen. Dit is ieders eigen keuze en hoe moeilijk ook, die zul je moeten respecteren.

    • Maaike zegt:

      Ten eerste wat heftig voor je dat je in deze situatie zit. En zoals je leest in mijn blog wil ik over niemand een oordeel hebben juist omdat wij nu in deze situatie zitten. Wij weten nu van onszelf dat we dit aan kunnen, maar dat betekent absoluut niet dat een ander dat ook kan of moet kunnen.
      Ik heb het artikel later ook gelezen, maar het ging er mij ook om dat zo een tekst op een cover van de Viva staat. Er zijn mensen met Down die dit kunnen lezen.
      Veel sterkte..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *