Daar zijn we weer!

Oké.. Ik mis het schrijven! Dus ik heb besloten mijn blogs weer op te pakken. De laatste tijd hoorde ik steeds vaker de vraag of ik weer een boek ga schrijven. Ook hoor ik vaker dat mensen mijn blogs missen. Daarom begon ik er de laatste weken steeds meer over na te denken om weer te beginnen. Toen heb ik overlegd met mijn kinderen, zij waren een van de redenen dat ik er eigenlijk mee was gestopt. Ik kreeg er namelijk steeds meer moeite mee dat ik hun privé zaken op Facebook en internet zette. Nadat ik het uitlegde wat ik dan schreef en wat de gevolgen dan zouden zijn vonden ze het gelukkig  helemaal prima!

Dus hier zit ik weer, achter mijn laptop, typend en nadenkend over de afgelopen periode. Het is nu ruim 3 jaar geleden dat ik heb geschreven, en in de tussentijd is er ontzettend veel gebeurd. Wij zijn als gezin ontzettend gegroeid en de kinderen zijn letterlijk ook heel erg gegroeid.

Kit is sinds de mei vakantie naar speciaal basisonderwijs overgestapt. Zij redde het door organisatieproblemen helaas niet meer in het reguliere onderwijs. Het was een moeilijke en heftige stap, die achteraf gezien misschien wel veel eerder had gemoeten. Het blijkt dat ons dwarse grietje ontzettend op haar tenen heeft moeten lopen. We hebben sinds de overstap een heel ander kind terug. Het afgelopen jaar heb ik veel moeite met Kit gehad. Haar gedrag was af en toe verschrikkelijk en voor mijn gevoel liep ik constant op mijn tenen om alles maar in goede orde te laten lopen. Als mensen vroegen hoe het nou was om een dochter met Down te hebben kon ik alleen maar denken aan de “verschrikkelijke” gedragsproblemen die constant aanwezig waren. Nu, kan ik het mij haast niet meer voorstellen hoe ze zich heeft gedragen. Heb namelijk een lief en gezellig meisje om mij heen lopen.

Dus vanaf nu zal ik weer wekelijks via de website en Facebook jullie vertellen over het hebben van een meisje met Down én haar 2 lieve broers, fantastische vader en mijzelf.. Tot snel!

Al die bende!

Dat kinderen troep maken, dat weet ik. Alles mag bij mij uit de speelgoed kasten, iedereen mag verfen en kleien, hoe meer bende hoe beter er gespeeld wordt. Maar toch heb ik het idee dat Kit het naar een heel ander level kan brengen. Je kan haar gewoon geen minuut alleen laten. Gaat ze naar de wc en je kijkt even de andere kant op, dan ligt weer de hele wc rol afgerold op de grond. Staat ze samen met Dex bij het aanrecht in bakken te roeren, dan moet de lepel weer heel hard heen en weer geschud worden zodat overal bruine smurrie zit. Staat Kit onder de douche en ik moet even de badkamer uit, dan ligt binnen no time van alles in de badkuip, is de shampoo leeg gegooid en staat de vloer blank. 

Het is soms zo vermoeiend..  

 

Ik vraag me dan ook af of dit gewoon haar persoonlijkheid is, of dat het bij het down hebben hoort. Want dat onbehouwen, geen gevolgen zien, het zelf heel grappig vinden, ondeugend, niet luisteren, het hoort ook bij haar. Maar soms krijgen we het idee dat ze het echt express doet om ons dwars te zitten. Want overal nee op zeggen, als je al lang geen twee meer bent – dat is heel irritant. Maar als we haar er op aan willen spreken weet je niet altijd of het binnen komt. Dus we blijven het herhalen, uitleggen, en ook in de hoek als het te erg wordt. 

En ondertussen blijven we opruimen en opvangen van alles wat er in de lucht vliegt.   

Blog op J/M Ouders

jmoudersSindskort schrijf ik ook voor de website van J/M! Deze blogs zijn speciaal voor de J/M geschreven.

De invalshoek die gebruik voor de blogs op deze site zijn Bink en Dex. Welke invloed Kit & Down op hun heeft en hoe zij met hun zus omgaan. De blogs worden elke week op dinsdag of woensdag gepubliceerd.

Lees hier het blog.

Een gat…

‘En ben je dan niet in een gat gevallen, nu je boek af is?’ keep_calm_morgen
‘Nee joh, ben nog zo druk met alles….’

Ondertussen kijk ik voor de 30ste keer op mijn telefoon en vernieuw mijn Facebook door de tijdlijn even naar beneden te trekken. Heb ik nou echt al een uur geen berichtje gehad? Dat is wel heel lang. Ik irriteer me aan mezelf dat ik steeds op mijn telefoon kijk. Maar de laatste weken heb ik zoveel berichtjes gekregen dat ik er ondertussen aan gewend ben geraakt en er ook bijna de hele tijd mee bezig ben.

Lees verder